Για τις δημοκρατικές σταθερές της κοινωνίας μας

(σχόλιο για πόλωση και εξτρεμισμό)

Το σίγουρο είναι -με αφορμή τόσο τα πρόσφατα ανεπίτρεπτα γεγονότα στα δημοτικά πράγματα του Βόλου, όσο και την πρόσφατη ενδιαφέρουσα ανάλυσή του (επισυνάπτω)- ότι η κατάσταση στο πολιτικό στερέωμα της χώρας μας φαίνεται να πολώνεται όλο και περισσότερο. Μία πόλωση που φαίνεται να ενισχύεται από μία αυξανόμενη ροπή προς τον εξτρεμισμό, αλλά και πρακτικές άμεσης βίας και πολιτικού εκφοβισμού που απέχουν παρασάγγας από ότι θεωρούσαμε ως δημοκρατικές σταθερές όλες αυτές τις -τουλάχιστον τελευταίες- δεκαετίες. Δυστυχώς, όλη αυτή η ακραία και αντι-συστημική ρητορική φαίνεται ότι, πλέον, δεν εξαντλείται μόνο σε πολιτική επιλογή, αλλά «κεφαλαιοποιείται» σε πράξη και δράση, που -ακόμα πιο δυστυχώς- φαίνεται να είναι αποδεκτή από ένα μέρος της κοινωνίας μας. Αποτελεί, λοιπόν, στοίχημα για όλους τους δημοκρατικούς και φιλελεύθερους πολίτες να πασχίσουμε ώστε να αποδυναμώσουμε αυτή τη ροπή, να προστατέψουμε τις σταθερές της πολιτείας μας και, ουσιαστικά, να αποκαταστήσουμε (ή να επανακαθορίσουμε) την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Δεν είναι το πιο εύκολο, αλλά σίγουρα δεν είναι ανέφικτο.

Περισσότερα για την έρευνα του Ν. Παναγιώτου εδώ.

Η προσπάθεια για έναν καλύτερο κόσμο μόλις άρχισε...

(σχόλιο με αφορμή τις πανελλήνιες εξετάσεις)

Κάθε χρόνο που ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων το μυαλό και η διάθεσή σου πάει σε εκείνη την υπέροχη στιγμή που ο λυκειάρχης του σχολείου σου φέρνει τη λίστα με τα αποτελέσματα και πριν καν προλάβει να τα αναρτήσει έχεις δει ότι έχεις περάσει σε μία από τις σχολές που ήθελες. Είναι ένα υπέροχο αίσθημα επιτυχίας, προόδου, αλλά και αγωνίας για τους νέους κόσμους που θα ανακαλύψεις. Το αίσθημα αυτό -από προσωπική εμπειρία- είναι ακόμα πιο δυνατό όταν η επιτυχία έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων μη επιτυχιών. Άμεσα, λοιπόν, η σκέψη πάει στους μαθητές που δεν κατάφεραν φέτος να «περάσουν» σε κάποια από τις σχολές της προτίμησής τους. Και όχι με διάθεση συμπόνιας, αλλά με ευχή να συνεχίσουν -χωρίς ίχνος ενδοιασμού και ηττοπάθειας- ακόμα πιο δυνατά την προσπάθεια τους να ανακαλύψουν και να κατακτήσουν τους δικούς τους κόσμους. Συγχαρητήρια, λοιπόν, σε όλους τους μαθητές για τον κόπο και την προσπάθειά τους και καλή πορεία να έχουν στους δρόμους προς τη ζωή και τους νέους κόσμους που ανοίγονται αυτές τις ημέρες μπροστά τους. Άλλωστε, η προσπάθεια για προσωπική ευημερία, αλλά και για έναν καλύτερο κόσμο μόλις άρχισε…

Να αλλάξουμε για να αποφύγουμε τα μνημόνια

(σχόλιο για την ολοκλήρωση του προγράμματος στήριξης)

Προ ημερών ολοκληρώθηκε τυπικά -και όχι ουσιαστικά- μία έντονη περίοδος 99 μηνών για την πατρίδα μας. Μία περίοδος 3-plus μνημονίων, όταν όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης χρειάστηκαν ένα, μόλις, μνημόνιο. Μία περίοδος όπου τη διαχείριση και διακυβέρνησή της είχαν 6 πρωθυπουργοί και 9 υπουργοί οικονομικών. Μια περίοδος όπου την μπόλική και επώδυνη προσαρμογή πλήρωσαν και πληρώνουν δυσανάλογα βαριά πολλοί πολίτες. Μία περίοδος όπου αρκετοί έφτιαξαν καριέρες σε βάρος και στις πλάτες -πάλι- πολλών πολιτών, αλλά και της χώρας. Μία περίοδος όπου τα παραμύθια -έστω και με τεράστια καθυστέρηση- κατέρρευσαν. Μία περίοδος όπου, δυστυχώς, δεν αλλάξαμε. Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, να έχουμε ενηλικιωθεί και να σταματήσαμε να πιστεύουμε στα παραμύθια, ώστε κάποια στιγμή να αποφασίσουμε και να αλλάξουμε. Αν δεν αλλάξουμε, είναι πολύ πιθανό στην επόμενη αντίστοιχη επώδυνη περίοδο να ξεπεράσουμε το “κατώφλι” των 100 μηνών. Οπότε, πρέπει να αλλάξουμε. Και άμεσα μάλιστα.

Περισσότερα στο Magnesia News εδώ.

Μπορούν να γίνουν και περισσότερα

(σχόλιο σε συνέχεια κοινωνικού προβληματισμού στην Άφησσο)

Όταν συναντιέσαι με φίλους στα χωριά του Πηλίου και η κουβέντα -αναπόφευκτα- πάει στα προβλήματα της (κάθε) περιοχής, το ζητούμενο που συγκλίνουν όλοι είναι οι υποδομές -είτε σε μάκρο διάσταση, είτε σε μίκρο διάσταση. Και όταν στην κουβέντα συμμετέχουν φίλοι με εμπειρία από την αυτοδιοίκηση ή / και τον ιδιωτικό τομέα τότε η συζήτηση για τα ζητούμενα ωθείται και πιο εύκολα προς λύσεις. Αυτό έγινε και στην Άφησσο, σε ένα από τα χωριά με σημαντική κίνηση επισκεπτών. Εκεί σταθήκαμε, μεταξύ άλλων, στους οδικούς διαύλους της περιοχής, στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, αλλά και στα λειτουργικά προβλήματα στο «λιμανάκι» της περιοχής. Και αφού συμφωνήσαμε στην αναγκαιότητα τέτοιων δομικών παρεμβάσεων για την ανάπτυξη, αναζητήσαμε και τους λόγους που δεν έχουν προχωρήσει. Η συζήτηση πάει στα προβλήματα του «Καλλικράτη» σε περιπτώσεις γεωγραφικά κατακερματισμένων δήμων. Στα οποία εγώ θα προσθέσω και τις μικροσκοπιμότητες σε κάθε περιοχή ενός τέτοιου δήμου. Όπως και να έχει, όσο παραμελούμε την αναγκαιότητα της (καθολικής) βελτίωσης των υποδομών, τόσο θα αδυνατούμε να ανέβουμε στο τρένο της διατηρήσιμης ανάπτυξης. Έχουν, βέβαια, γίνει αρκετά, αλλά μπορούν να γίνουν και περισσότερα...

Περισσότερα στο Magnesia News εδώ.

Τιμή στο Μακεδονομάχο Κ. Γαρέφη

(σχόλιο από την εκπροσώπηση στις εκδηλώσεις για Καπετάν Κ. Γαρέφη)

Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή να εκπροσωπώ σήμερα το Σύλλογό μας στο ακριτικό Γαρέφειο και στην εκδήλωση τιμής για το Σαρακατσάνο καπετάνιο που ξεκίνησε από το Πήλιο και τη Μαγνησία για τον αγώνα στη Μακεδονία. Αποτελεί, όμως, και προσωπικό «τάμα» να βρεθώ σε αυτά εδώ τα εδάφη που έδωσε τους αγώνες του ο προπάππους μου μακεδονομάχος Σπύρος Κοπάλης. Σε αυτά τα εδάφη που σου θυμίζουν ότι τα δίκαια και η ελευθερία που δύσκολα κερδίζονται, δεν πρέπει εύκολα να χάνονται...

Περισσότερα από το Almyros Press εδώ.
Περισσότερα από το Magnesia News εδώ.

Περί εργασιακών θεμάτων

(σχόλιο σε συνέχεια κοινωνικού προβληματισμού)

Την τελευταία περίοδο έχει προκύψει ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά τις περιπτώσεις επιβολής προστίμων σε ατομικές επιχειρήσεις στη Μαγνησία όπου απασχολούσαν συγγενικά (εξ αγχιστείας) πρόσωπα. Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο έχει εξεταστεί και φαίνεται ότι χρειάζεται σχετικής (νομοθετικής) διευκρίνησης, χωρίς, φυσικά, να επιτρέπει την καταστρατήγηση του σημαντικού μέτρου καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας, αλλά να μεριμνά για να μην «χτυπά» λόγω «παρανόησης» τις πολύ μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση το ζήτημα έχει τεθεί σε αρμόδιους, αλλά και στα αρμόδια κυβερνητικά όργανα, ώστε σύντομα να υπάρξει σχετική απάντηση.

Περισσότερα στο Magnesia News εδώ.

Να μείνουμε προσηλωμένοι στην αλληλεγγύη

(σχόλιο για την επέτειο του Ολοκαυτώματος της Αγχιάλου)

Η σημερινή επέτειος μνήμης είναι, δυστυχώς, πιο επίκαιρη από ποτέ. Η 30η Ιουλίου, ως η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος της Αγχιάλου (της Ανατολικής Ρωμυλίας - Βορείου Θράκης), σηματοδοτεί την τραγωδία της (πύρινης) καταστροφής, τον πόνο της απώλειας, το ξεριζωμό της προσφυγιάς, αλλά και τη νέα αρχή μέσα από τις στάχτες. Μία νέα αρχή που για τους Αγχιαλίτες έπιασε ρίζα και άνθισε στη Νέα Αγχίαλο μας. Μία νέα αρχή με τεράστιες δυσκολίες, αλλά και πρωτοφανή αλληλεγγύη και συλλογική προσπάθεια από τους πρώτους κατοίκους της όμορφης περιοχής μας. Δυστυχώς, σήμερα -στη Ελλάδα του 2018- υπάρχουν συμπολίτες μας που μέσα από αντίστοιχο πόνο, απώλεια και φλόγες αναζητούν μια νέα αρχή στη ζωή τους. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς -αντλώντας στοιχεία από την ιστορία των Αγχιαλιτών προγόνων μας- είναι να μείνουμε προσηλωμένοι στην αλληλεγγύη, αλλά και να μην σταματούμε να προσπαθούμε για να βελτιωθούν τα πράγματα και να αλλάξουν τα κακώς κείμενα (του κράτους). Για να μην έχουμε ξανά τέτοιες τραγωδίες...

Περισσότερα στο Magnesia News εδώ.

Ντροπή για την εθνική τραγωδία

(σχόλιο και δράση με αφορμή την τραγωδία στο Μάτι)

Ντρέπομαι για όλα αυτά τα τρομακτικά που έγιναν και τις ζωές που χάθηκαν μέσα σε τόσες λίγες ώρες. Ντρέπομαι που έγιναν, που ξαναέγιναν, που δεν σταμάτησαν και που δεν κάναμε κάτι. Ντρέπομαι περισσότερο γιατί θα ξαναγίνουν. Σεβασμός, πόνος, θλίψη, αλληλεγγύη και ευχή να σταματήσουμε -κάποια στιγμή- να νιώθουμε ως άνθρωποι αυτή την ντροπή...

Πρωτοβουλία της Σύνθεσις για τους πυρόπληκτους συμπολίτες μας. Η χώρας μας βιώνει, για μία ακόμα φορά, μία τραγωδία, η οποία -αρχικά- δημιουργεί έντονο το αίσθημα της ντροπής για τη σύγχρονη Ελλάδα που συνεχίζει να χάνει τα παιδιά της από τέτοια φαινόμενα. Παράλληλα, όμως, με το αίσθημα της ντροπής και προτού ξεκινήσει η συζήτηση για τις τεράστιες ευθύνες πολλών, αυτό που προέχει είναι η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο που βιώνει αυτή τη τραγωδία. Έτσι, η Κοινότητα Διαλόγου Σύνθεσις, κινητοποιώντας τα μέλη και τους φίλους της, στηρίζει και συνεργάζεται με πρωτοβουλίες συγκέντρωσης ειδών πρώτης ανάγκης για τους πυρόπληκτους συμπατριώτες μας.

Ας ανατρέψουμε την παραίτηση

(σχόλιο με αφορμή την έκθεση"Πως η Εξωστέφεια Έσωσε την Πορτογαλία")

Ας ανατρέψουμε την παραίτηση. Μιας και σε ένα μήνα ολοκληρώνεται το τρίτο (και κάτι παραπάνω) πρόγραμμα στήριξης αλλά και προσαρμογής της Ελλάδας σε μία περίοδο 8 ετών, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε την περίπτωση της Πορτογαλίας. Της χώρας που κατά τα προ κρίσης (και προηγούμενα χρόνια) ήταν το κράτος-μέλος της «παλιάς» Ευρώπης που μας «προφύλασσε» από το να έχουμε (ως Ελλάδα) τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις (ήμασταν συνήθως προτελευταίοι). Της χώρας, όμως, που εισήλθε σε (μόνο) ένα πρόγραμμα στήριξης και προσαρμογής και βγήκε από αυτό -όπως προβλέπονταν- σε τρία χρόνια και σήμερα βρίσκεται σε τροχιά διατηρήσιμης ανάπτυξης. Της χώρας που μας επιτρέπει να κάνουμε συγκρίσεις με την Ελλάδα, εστιάζοντας στα στοιχεία που παρατηρήθηκαν στη δική τους περίπτωση, και όχι στη δική μας -χωρίς να παραγνωρίζουμε και διάφορες δομικές διαφοροποιήσεις στις οικονομίες των δύο χωρών. Τα στοιχεία που εντοπίζονται, λοιπόν, στην Πορτογαλία είναι (α) η συναίνεση του πολιτικού συστήματος και κυριότητα (ιδιοκτησία) επί της προσπάθειας εξόδου από την κρίση, (β) η έμφαση στην εξωστρέφεια, στη μείωση της γραφειοκρατίας, στην καινοτομία, και στην ποιότητα, και (γ) ο φιλοευρωπαϊσμός, με τη συνοδεία της καλύτερης αξιοποίησης των κοινοτικών πόρων. Το στοίχημα, συνεπώς, που κατάφεραν να κερδίσουν οι Πορτογάλοι ήταν να πολεμήσουν την παραίτηση και να μην αποδεχθούν την κρίση ως αναπόφευκτη, αλλά να «συμμαζευτούν» για να εξέλθουν το συντομότερο από αυτή. Στην περίπτωσή μας, σε αυτό το περιβάλλον της νέας (μίζερης) κανονικότητας, ήταν και είναι κάτι περισσότερο από στοίχημα να μην παραιτηθούμε… ΥΓ. Διαβάστε τη έκθεση της diaNEOsis εδώ.

Για το "γηπεδικό" του Πυράσου Νέας Αγχιάλου

(σχόλιο σε συνέχεια κοινωνικού προβληματισμού)

Σχετικά με την ανάγκη βελτίωσης του γηπέδου του Πυράσου στη Νέα Αγχίαλο -σε συνέχεια μιας συζήτησης που άνοιξε στα social media- είναι χρήσιμο να σημειωθούν τα παρακάτω. Προ (αρκετών) ημερών είχαμε συνάντηση στην Περιφέρεια για να ζητήσουμε την ένταξη του γηπέδου του χρησιμοποιεί ο Πύρασος στο «πακέτο» των γηπέδων που λαμβάνουν τη χρηματοδοτική αρωγή της Περιφέρειας για βελτίωση των υποδομών τους και της κατάστασής τους (όπως γήπεδα Νίκης Βόλου, Μαγνησιακού, κλπ). Από την πλευρά μας είμασταν μαζί με τον Απ. Μπούτλα και το Γ. Τέα, σε μια συνεχή συνεννόηση και με το Θανάση Τακμάκη. Εκεί, λοιπόν, μας έγινε ξεκάθαρο ότι από τη στιγμή που το συγκεκριμένο γήπεδο είναι δημοτικό θα πρέπει να επιλέγει από το Δήμο και να γίνει συμφωνία μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας ώστε να ενταχθεί στο εν λόγω «πακέτο». Εάν ήταν ιδιωτικό -όπως στις περιπτώσεις των άλλων γηπέδων- θα μπορούσε να γίνει απευθείας συμφωνία του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του γηπέδου και της Περιφέρειας για να λάβει τη στήριξη για τα έργα βελτίωσης. Από τη στιγμή που είναι δημοτικό, είναι θέμα Δήμου εάν θα προκριθεί για να ενταχθεί στο συγκεκριμένο «πακέτο» της Περιφέρειας. Όπως ενημερωθήκαμε, τότε, τα δημοτικά γήπεδα/στάδια που προκρίθηκαν δεν περιλάμβαναν αυτό της Νέας Αγχίαλου, αλλά άλλα γήπεδα/στάδια όπως το ΕΑΚ και αυτό της Νεάπολης (με πολύ μεγάλα ποσά σε σχέση με το υπό συζήτηση πακέτο). Το ζήτημα, συνεπώς, είναι οι ενέργειες που έχουν γίνει (ή δεν έχουν γίνει) ή πρέπει να γίνουν σε επίπεδο Δήμου και εμπλεκομένων με αυτόν. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα είναι και δικό μας (ως Αγχιαλίτες) διότι άσχετα με το αν ή με το πότε ή με το μέγεθος των πόρων που θα «πέσουν» στο γήπεδο, θα πρέπει να βρούμε ένα τρόπο για να βελτιωθεί η κατάσταση του γηπέδου -πρωτίστως για θέμα ασφαλείας παικτών και παιδιών που παίζουν ποδόσφαιρο.

Μία στενάχωρη μέρα

(σχόλιο για τις εξελίξεις στο ονοματολογικό ζήτημα της πΓΔΜ)

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερα στενάχωρη μέρα. Όσο και να ήθελα να προκύψει μια λύση στο ονοματολογικό ζήτημα για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη γειτονιά μας, αυτή η "λύση" δεν είναι λύση. Οι εκχωρήσεις με βαθιές ρίζες και αναφορές στα βάθη της ελληνικής ιστορίας και παράδοσης εκτιμώ οτι υπερτερούν των όποιων "οφελών" υποτίθεται οτι θα προκύψουν. Δεν ξέρω κατά πόσο έχουμε τη δικαιοδοσία να προχωρήσουμε σε εκχωρήσεις συστατικών και στοιχείων που συνοδεύουν και μπολιάζουν τον ελληνισμό για αιώνες. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να αποδεχτώ τέτοιες εκχωρήσεις όταν ο προπάππους μου Σπύρος πρωτοστάτησε και πολέμησε για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Σίγουρα, λοιπόν, δεν μπορώ να δεχτώ αυτή τη "λύση" που δεν λύνει το θέμα, αλλά, απλώς, διευκολύνει κάποιους. Πρόκειται για διευκολύνσεις τεράστια μικρές μπροστά στην ευθύνη απέναντι στην ιστορία. Αρκεί να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και να δούμε...

Για τον εργαζόμενο μπροστά στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση

(σχόλιο για την εργατική Πρωτομαγιά)

Η σημερινή ημέρα έρχεται να υπογραμμίσει σε όλους τη σημασία και τη συνεισφορά του εργαζομένου -του εργάτη και του υπαλλήλου- στην ανάπτυξη και ευημερία μιας κοινωνίας, ως δομικό συντελεστή -μαζί με το κεφάλαιο- για την επίτευξη αυτής. Έρχεται να μας θυμίσει τους αγώνες των εργαζομένων μέσα από τη σύμπραξη και τη συνεργασία για τα δικαιώματά τους. Συνάμα, όμως, μας φέρνει στο μυαλό και τις προκλήσεις που έρχονται για τον εργαζόμενο στο πλαίσιο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, που επιβάλλει να διορθωθούν οι στρεβλώσεις του παρελθόντος και να χτιστούν μέσα από τη δημιουργική (δομική) συνεργασία οι προοπτικές του μέλλοντος για όλους τους εργαζόμενους. Για όλους εμάς...χρόνια πολλά!

Έχει δρόμο το συνεταιριστικό κίνημα στην περιοχή μας

(σχόλιο για τα 100 χρόνια του Συνεταιρισμού Αγχιάλου)

Άνοιξε η περίοδος των εκδηλώσεων για τον πρώτο αιώνα ζωής του Συνεταιρισμού της Νέας Αγχιάλου μας, με την παρουσία εκπροσώπων θεσμών, συνεταιρισμών και φορέων, αλλά και πλήθους κόσμου και συνεταιριστών που γέμισαν την αίθουσα του Δράγνειου Δημαρχιακού Μεγάρου και αποχώρησε με το (πολύ όμορφο και καλοδουλεμένο) επετειακό Ημερολόγιο για τα 100 έτη βίου. Και έδωσε ραντεβού για τις επόμενες εκδηλώσεις, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και με το Σύλλογο των Αγχιαλιτών της Αθήνας. Οπότε, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Μπόλικο δρόμο έχει σίγουρα και το συνεταιριστικό κίνημα στην περιοχή μας, γιατί όπως συζητούσαμε με ένα φίλο μετά την εκδήλωση «το μέλλον του συνεταιρισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέλλον του τόπου μας». Είναι ένα win-win-win παίγνιο…

Η φύση ως καταλύτης για δομικές αλλαγές στο Πήλιο

(τοποθέτηση που αναδημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο)

Κάποια στιγμή, πριν από τρεις δεκαετίες, άκουσα (μάλλον με ανακούφιση) ότι «φτιάχτηκε» ο δρόμος για το χωριό μας στο Πήλιο, στο Κεραμίδι, και θα πηγαίναμε πιο γρήγορα/εύκολα στο σπίτι της γιαγιάς στο (υπέροχο) Καμάρι –το καλοκαίρι. Μέχρι τότε φάνταζε τεράστιο ταξίδι για έναν πιτσιρικά. Ακόμη και τότε ο δρόμος «σταματούσε» εκεί, αφού αρκετά αργότερα έγινε η καλή σύνδεση με το Βένετο. Έτσι, τμηματικά συνδέθηκε οδικά το Πήλιο κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Από τότε, όμως, που έγιναν αυτοί οι βασικοί οδικοί άξονες, το Πήλιο έχει αλλάξει τρομακτικά, αφού το οδικό δίκτυο δεν είναι εκεί απλά για να εξυπηρετεί απλώς τους μόνιμους κατοίκους. Αλλά πρέπει να εξυπηρετήσει μία μεγάλη (με ακόμη μεγαλύτερη προοπτική) τουριστική βιομηχανία που δεν είναι εποχιακή, αλλά είναι σε λειτουργία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά για τις δεκαετίες που προηγήθηκαν.

Το ΟΧΙ του "731"

Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη έχει σκαλιστεί το "731". Το ύψωμα 731 -βόρεια της Κλεισούρας- που δεν έπεσε απέναντι στην πρωτοφανή "εαρινή επίθεση" του Μουσουλίνι, που παρακολουθούσε από τη γραμμή του μετώπου την τεράστια και επίλεκτη δύναμη πυρός. Στο ύψωμα 731, όμως, ήταν το 5ο Σύνταγμα Πεζικού από τη Θεσσαλία (δυτική Θεσσαλία) υπό τη ηγεσία του προερχόμενου από το Βόλο Ταγματάρχη (τότε) Δημήτρη Κασλά που κράτησαν μέχρι τέλους και θα έμεναν εκεί μέχρι τον τελευταίο. Στη συνέχεια βοήθησε και το 19ο Σύνταγμα από τις Σέρρες. Το ύψωμα 731, με τεράστιες θυσίες και πολλούς νεκρούς, κράτησε, όπως έπρεπε, ενώ από τους βομβαρδισμούς άρχισε να γίνεται 726 ("ισοπεδώθηκε" κατά 5 μέτρα). 

Περί αξιολόγησης στο δημόσιο

Περί αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα ένα σχόλιο, χωρίς σε καμία περίπτωση να θέλω να δικαιολογήσω (ή να παραβλέψω) τα συντεχνιακά προνόμια και τις προκλητικά ευνοϊκές συνθήκες του δημοσίου τομέα (είτε μεταξύ διαστάσεων του ιδίου, είτε σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα). Όμως, πριν κρίνουμε την απροθυμία των δημοσίων υπαλλήλων να αξιολογηθούν –έτσι γενικά– θα πρέπει να δούμε πρώτα το πλαίσιο επί του οποίου αξιολογούνται. Από τη στιγμή, λοιπόν, που (α) δεν υπάρχει ξεκάθαρο και αναλυτικό περίγραμμα θέσης, τμήματος και διεύθυνσης (job description αγγλοσαξονικά) για να ξέρει ο υπάλληλος και ο «αξιολογητής» τι προβλέπεται να κάνει ο υπάλληλος, (β) δεν υπάρχει αναλυτική στοχοθεσία και πλάνο –ανάλογα και με το περίγραμμα και το αντικείμενο της κάθε θέσης– επί του οποίου θα εδράζεται η αξιολόγηση και η κρίση για την επίτευξη των στόχων στην υπό εξέταση περίοδο, (γ) δεν υπάρχουν διαφανείς και αξιοκρατικές (με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια) διαδικασίες αξιολόγησης των υπαλλήλων –πάντα με βάση το περίγραμμα της θέσης και τους στόχους για τη θέση αυτή, και (δ) δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι (ή τουλάχιστον όχι τόσο σχετιζόμενοι) «αξιολογητές» για να εφαρμόσουν τη διαδικασία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων –και όχι απλά (όπως είναι τώρα) η αλληλοσυμπλήρωση ερωτηματολογίων με τον προϊστάμενο της υπό αξιολόγηση υπηρεσίας να έχει το «πάνω χέρι», πόσοι (ή ποιοι) θα ήθελαν να αξιολογηθούν; 

Το δόγμα «ή με μας ή με τους άλλους»

Αν για κάτι ευθύνεται ένα μεγάλο (και οριζόντιο) μέρος της πολιτικής ελίτ της χώρας μας είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια έσπειρε στην κοινωνία το φασίζον δόγμα «ή με εμάς ή με τους άλλους» για να καλύψει την πολιτική ανεπάρκειά του και τη δομική αδυναμία του –απλά– να διαβάσει και να διατυπώσει μια στοιχειοθετημένη άποψη για τα πράγματα. Σε αυτό το δόγμα «ή με εμάς ή με τους άλλους» εντάχθηκαν τα μνημόνια, οι γερμανοτσολιάδες, οι προδότες, οι (άλλοι οι) κλέφτες, οι (αερο)ψεκασμοί, τα αποθέματα πετρελαίου, οι συνωμοσίες, ο αγανακτισμένος λαός, η κακιά Ευρώπη, η καλή Ρωσία, η αλληλέγγυα Αμερική, η ιδεατή Βενεζουέλα, η δραχμή, και πολλές άλλες ιστορίες.

Η δημοκρατία δεν είναι στα συνθήματα

Ένα είναι το σίγουρο (χωρίς να έχω πάει στη χθεσινή διαδήλωση «Παραιτηθείτε»): Η στάση είτε κάποιων media, είτε κάποιων πολιτών, είτε ακόμα και –δυστυχώς– κάποιων πολιτικών που χλευάζουν, ειρωνεύονται και trollάρουν μια κίνηση πολιτών ή ομάδων που αποφάσισαν (ειρηνικά) να διαδηλώσουν (βλ. χθες) καταδεικνύει την απουσία ουσιώδους δημοκρατικού υπόβαθρου σε όσους επιλέγουν αυτή τη στάση. Και αυτό διότι χάριν της πολιτικής ή κομματικής τους σκοπιμότητας (και ιδιοτέλειας) δεν φαίνεται να «ανέχονται», αλλά και να σέβονται τη διαφορετική (από τη δική τους) άποψη και το δικαίωμα να διαδηλώνουν επί αυτής –χωρίς να ενοχλούν κάποιον.

Η βρετανική βόλτα προς τον ευρωσκεπτικισμό και το λαϊκισμό

Ήταν το 2010 όταν για πρώτη φορά –μετά από 3 ή 4 δεκαετίες– στο Ηνωμένο Βασίλειο προέκυψε κοινοβούλιο χωρίς κόμμα με απόλυτη πλειοψηφία (“hung parliament”). Τότε οι συντηρητικοί του Κάμερον συνεργάστηκαν με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Στη συνέχεια για να κερδίσει ο Κάμερον την απόλυτη πλειοψηφία «έπαιξε» το χαρτί του δημοψηφίσματος για το Brexit, κλείνοντας το μάτι στους ευρωσκεπτικιστές και τους λαϊκιστές. Ο Κάμερον το 2015 κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, αλλά ένα χρόνο αργότερα το χαρτί του δημοψηφίσματος για το Brexit τον «έκαψε», αφού δεν κατάφερε να «τιθασεύσει» το λαϊκιστικό ρεύμα που επέτρεψε να αναπτυχθεί εντός της παράταξής του (βλ. Μπόρις) –και όχι μόνο.

Οι selfies του τελικού και οι καταδίκες

Για τα χθεσινά σκηνικά στον τελικό του Βόλου μπορούμε να πούμε πολλά, ειδικά όσοι έχουν εικόνα για τα "dessous" του οπαδικού κινήματος και συμπεριφοράς. Ας αφήσουμε, όμως, τους οπαδούς στα «πάθη» τους και ας κινηθούμε «ψυχρά» θεσμικά. Τρία πράγματα πρέπει να μας προβληματίσουν.